ตอนที่ 126 ออกเดินทางเดี๋ยวนี้

น้ำเสียงของฉู่เฉิงหยวนฟังสบาย ๆ ยิ่งนัก ระหว่างที่เอ่ยปาก เขากับเว่ยอันหนิงก็นั่งลงตรงข้ามกับสามคนพ่อแม่ลูกแล้ว ในศาลาฉินไถแห่งนี้ ด้านนอกก็เริ่มมีนักดนตรีบรรเลงฉินขึ้นมาแล้วเช่นกัน

เสียงที่แว่วเข้ามาภายในศาลาฉินไถมีไม่มาก ทว่าดีตรงที่เสียงฉินแผ่วพลิ้วเหล่านี้ ช่วยผ่อนคลายความตึงเครียดของคนตระกูลจ้าวในห้องลงได้บ้าง

สีหน้าของแม่ทัพจ้าวเปลี่ยนไปเล็กน้อย “กระหม่อมมิทราบว่าที่องค์รัชทายาทท่านอ๋องตรัสถึงคือบาดแผลอะไรกัน กระหม่อมออกศึกในสมรภูมิ บาดแผลที่เคยได้รับมีมากมายนับไม่ถ้วนพ่ะย่ะค่ะ”

“แม่ทัพจ้าวเป็นถึงแม่ทัพชั้นหนึ่งแห่งต้าฉีของเรา บาดเจ็บในสนามรบมานับครั้งไม่ถ้วน จำมิได้ว่าคือแผลอะไรกันย่อมแสดงถึงความห้าวหาญของท่านแม่ทัพ แต่ที่เราระบุถึง กลับมิใช่บาดแผลจากสนามรบ แม่ทัพจ้าว ลาจากกันที่วัดพระโพธิสัตว์ นับเวลาก็ผ่านไปสิบปีแล้ว”

ฉู่เฉิงหยวนเอ่ยต่อ