ตอนที่ 120 วิธีการใหม่ปรากฏขึ้นแล้ว

เมื่อมองดูสายน้ำในคูเมืองที่ดำมืดเป็นคลื่นระลอก คนในจวนอันกั๋วกงหลายคนต่างก็มีสีหน้าย่ำแย่ถึงขีดสุด โดยเฉพาะฮูหยินผู้เฒ่าเว่ย

ยามนี้นางอายุอานามป่านนี้จนถึงวัยพักผ่อนชราภาพแล้ว หากต้องลงน้ำไปงมบัวอะไรกันนั่นจริง ๆ ทั้งยังต้องให้นางเต้นรำอีก อย่าว่าแต่จิตใจจะทนรับได้หรือไม่เลย ร่างกายกระดูกกระเดี้ยวของนางก็ทานทนไม่ไหวแล้ว

ฮูหยินผู้เฒ่าเว่ยมีนางเฉินคอยพยุงอยู่ เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นสะท้าน “เว่ยอันหนิง เจ้าคิดจะเอาชีวิตกระดูกแก่ ๆ ของข้าหรือ เจ้าทำร้ายย่าผู้ให้กำเนิดจนตาย เจ้าไม่กลัวจะถูกฟ้าดินลงทัณฑ์รึ”

“ท่านแม่ ท่านไม่ต้องลงไป” อันกั๋วกงย่อมไม่อาจปล่อยให้มารดาของตนลงน้ำไปเช่นนี้ เขาจ้องเขม็งด้วยโทสะ แค้นใจตนเองเหลือเกินว่าเหตุใดถึงได้ให้กำเนิดนังลูกจัญไรพันธุ์นี้ร่วมกับนางเฉิน