กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“น่าจะเป็นคุณชายสวี่ท่านนี้กระมัง” เว่ยอันหนิงมองสวี่หมิงจิ้งผู้นี้ในแง่ดีอย่างยิ่ง คนผู้นี้ภายหน้าจะมีประโยชน์มาก
สมองก็เฉลียวฉลาด ทั้งบทความยังมีสำนวนโวหารสละสลวยงดงาม
ฉู่เฉิงหยวนได้ยินดังนั้น พลันปรายตามองสวี่หมิงจิ้งเพิ่มอีกแวบหนึ่ง ครั้นแน่ใจว่าหน้าตาของอีกฝ่ายมิได้หล่อเหลาเท่าตน จึงเอ่ยว่า “หนิงหนิงบอกว่าเขาเขียนได้ดี เช่นนั้นวันนี้ย่อมเป็นเขาที่เขียนได้ดีที่สุด”
ทุกคน : ...
กว่าบทความสดุดีสรรเสริญของคนเหล่านี้จะเขียนเสร็จ ก็ล่วงเลยไปเกือบหนึ่งชั่วยามแล้ว
ยามเขียนเสร็จสิ้น แต่ละคนล้วนมีสีหน้าเหม่อลอยยิ่งกว่ากัน
พวกเขาเดินทางรุดหน้ามายังเมืองหลวง ยังมิทันได้เข้าสู่สนามสอบขุนนาง กลับได้มาสอบในจวนองค์รัชทายาทเสียก่อน
เช่นนี้จะไม่ให้พวกเขาเหม่อลอยได้อย่างไรเล่า