กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อซูเจิ้งได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของทุกคน รอยยิ้มแห่งความภาคภูมิใจก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาโดยไม่อาจห้ามได้
เขาเหล่ามองไปทางเย่เฉินด้วยซ้ำ ราวกับมีความกตัญญูเล็กน้อย
หลังจากทั้งหมดนี้ หากไม่มีเย่เฉิน วันนี้เขาจะมีชื่อเสียงโดดเด่นเช่นนี้ได้อย่างไร
และเขาจะมีโอกาสเหยียบเย่เฉินอยู่ใต้ฝ่าเท้าได้อย่างไร
ส่วนเย่เฉินนั้น มองไปที่ซูเจิ้งอย่างสงบนิ่ง
ครั้งก่อนเขาหลอกเขาเสียว่าเขายังไม่สำนึก ยังคงเป็นสุนัขเลียขาที่ไม่ถามถูกผิดอีกแล้ว
สุนัขเลียขานั้นตาบอดจริง ๆ
“เย่เฉิน ครั้งก่อนข้าเคยบอกเจ้าแล้ว ให้เจ้าอยู่ห่างจากฉินเยียนหรานศิษย์น้องหญิง มิฉะนั้นเมื่อข้าพบเจ้าอีก ข้าจะสอนเจ้าให้ดีเสีย!” ซูเจิ้งกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา มองไปที่เย่เฉิน