กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เขารู้สึกว่าภัยคุกคามในร่างกายจางหายไปแล้ว
เขายืดตัวคราหนึ่ง แล้วกระโดดอยู่กับพื้นหลายครั้ง สุดท้ายกระโดดขึ้นเตียงแล้วกลิ้งไปมา
“พี่ระบบ ข้าตอนนี้ไม่เป็นอะไรแล้วใช่หรือไม่?”
เย่เฉินถามอย่างดีใจ
“[ยินดีด้วย ผู้ครอบครอง วิชามารจางหายไปแล้ว ท่านไม่รู้สึกหรือ?]”
“ข้ารู้สึกได้ เดี๋ยวนี้ตัวเบาสบายไปหมด ความรู้สึกว่าตายได้ทุกwhenคำก็หายไปแล้ว ดูท่าโอสถขจัดเคราะห์เม็ดนี้ได้ผลจริง ๆ”
“เจ้าว่าโอสถขจัดเคราะห์เม็ดนี้ร้ายกาจถึงเพียงนี้ นอกจากข้าปั้นได้แล้ว ยังมีใครในสำนักแก่นสวรรค์ทำได้อีก? นายน้อยผู้นี้เก่งไม่เก่ง?”
ระบบอึก khôngรู้จะตอบ จึงเงียบไว้
เย่เฉินก็ไม่ถือเป็นเรื่องแปลกอะไร