กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ฉินเยียนหราน ข้าไม่เคยสังเกตเลยว่า เหตุใดวันนี้ใบหน้าของเจ้าจึงหนาถึงเพียงนี้ ข้ากับเจ้าไม่มีความสัมพันธ์ใด ๆ ต่อกัน เจ้ายังคิดให้ข้ามอบโอสถแก่เจ้าอีกหรือ? โอสถนี้มีไว้ให้อวิ๋นซี คู่มรรคของข้า!”
เย่เฉินกล่าวอย่างพูดไม่ออก เขาไม่เคยคิดเลยว่าฉินเยียนหรานจะหน้าหนาและมั่นใจในตนเองถึงเพียงนี้
เมื่อได้ยินคำเย้ยหยันของเย่เฉิน สีหน้าของฉินเยียนหรานก็ย่ำแย่ เดิมทีนางคิดว่าอวิ๋นซีทอดทิ้งเย่เฉินแล้ว เย่เฉินจึงคิดจะกลับมาเกาะนางอีกครั้ง ไหนเลยจะคาดคิดว่าเย่เฉินไม่แม้แต่จะมองนางดี ๆ
“เจ้า เจ้า เย่เฉิน ฮึ ใครจะอยากได้ของของเจ้ากัน ข้ามีศิษย์พี่ซูอยู่ เขาจะมอบโอสถให้ข้าเอง!”
“ศิษย์พี่ซู เจ้าพูดเช่นนั้นใช่หรือไม่!”