กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 464 หนี (2)
หลังจากออกจากหอระฆัง กู้อี้ก็กลับไปยังห้องของตัวเองและปิดประตูไม่ยอมออกมา
ทหารยามที่หน้าประตูไม่ผละไปไหนเลย เมื่อมีคนเดินผ่านมาทีไร พวกเขาก็มักใช้สายตาขับไล่คนพวกนั้นไป
กู้อี้มองทหารยามที่หน้าประตูซึ่งทำหน้าที่อย่างเต็มที่ ไม่เพียงไม่รู้สึกหดหู่ แต่กลับเริ่มขอบคุณทหารยามพวกนี้เสียอีก
“อย่างน้อยพวกเขาก็ช่วยไล่แมลงวันไปให้ผมบ้าง ไม่ใช่หรือ”
“โคลนเน่า”
……
วันรุ่งขึ้น
กู้อี้ลุกขึ้นจากเตียง ได้ยินเสียงอึกทึกวุ่นวายดังมาจากนอกห้อง ดวงตาของเขาสว่างวาบ รีบซุกตุ๊กตาไว้ที่เอวแล้วเดินออกจากห้องไป
“กรุณารอสักครู่”