กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 355 ความทรงจำของชุนชุน (2)
ปะแปะ ปะแปะ
กระต่ายน้อยกระโดดโลดเต้น กู้อี้ก็เดินตามไปเช่นกัน
ภาพตรงหน้ากู้อี้เปลี่ยนไป
คราวนี้เขามาถึงห้องทำงานของผู้อำนวยการ ในห้องมีชุนชุนกับพ่อของเธออยู่
“พ่อคะ แม่ไปไหนคะ?”
“แม่แกตายแล้ว”
“ตาย?”
“ตายก็คือตาย หายไปแล้ว หายไปตลอดกาล” พ่อของเธอจ้องชุนชุนด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “แกควรโตได้แล้วนะ”
ชุนชุนไม่ได้พูดอะไร ดูเหมือนจะยังไม่เข้าใจว่า “ตาย” หมายถึงอะไร