กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 249 สุนทรพจน์ (2)
คนงานเหมืองเงียบไปครู่หนึ่ง เขากุมแก้ม ไม่รู้จะทำอะไร
ทุกคนรู้ดีว่า คนงานเหมืองคนนี้เป็นแค่หนุ่มน้อยที่เพิ่งเริ่มทำงาน เขาไม่รู้เลยว่าโลกนี้เป็นอย่างไรกันแน่
มีแต่คนงานที่ทำงานมาสักระยะเท่านั้นถึงจะเข้าใจ ทุกสิ่งที่กู้อี้พูดล้วนเป็นความจริง
กู้อี้หันกลับมา พูดสุนทรพจน์ของตัวเองต่อไป
“พวกคุณก็เห็นแล้ว นี่คือสภาพการณ์ปัจจุบันของหวาเผิง
พวกเราทุกคนต่างใช้ชีวิตอยู่ในฝันร้ายที่คอนสแตนตินคนเดียวถักทอขึ้น
พวกเราเป็นแค่วัวเป็นแค่ม้า เป็นแค่ก้อนอิฐ เป็นแค่ฟืน พวกเขาเอาผลงานจากการตรากตรำของพวกเราไป แต่กลับให้รางวัลอันน้อยนิดน่าสมเพชแก่พวกเรา