กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 229 นักจับจิต
“แน่นอนว่าได้”
“จริงหรือ?”
เสี่ยวเสวี่ยเผยรอยยิ้มเมื่อได้ยินดังนั้น ดวงตาทั้งสองข้างหยีลงจนดูเหมือนรูปเคียวจันทร์
ในตอนที่กู้อี้เห็นเสี่ยวเสวี่ยครั้งแรก แววตาของเธอว่างเปล่า ทรุดโทรม และละทิ้งทุกอย่าง ราวกับหญิงวัยกลางคนอายุสามสี่สิบปีที่ผ่านโลกมาอย่างโชกโชน
แต่ในยามที่เสี่ยวเสวี่ยหยิบกระดาษกับพู่กันขึ้นมาเขียนนิยายในตอนนี้ แววตาของเธอช่างบริสุทธิ์ ใสกระจ่าง และเต็มไปด้วยพลังชีวิต ซึ่งนั่นคือแววตาที่เด็กสาววัยสิบเจ็ดสิบแปดปีควรจะมี
“นายพยายามเข้าล่ะ เขียนเสร็จเมื่อไหร่ค่อยมาบอกผม”
“ได้ค่ะ คุณอาเฉิน”
เสี่ยวเสวี่ยพยักหน้าแล้วหันกลับไปสร้างสรรค์งานเขียนต่อ
กู้อี้หมุนตัวเดินออกมาแล้วปิดประตูห้องเบา ๆ