กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 98 ความทรงจำของน้องสาว
(สรรพนามบุรุษที่หนึ่งในบทนี้หมายถึงน้องสาว)
ฉันทำชามแตกไปใบหนึ่ง แม่ก็ดึงหูฉัน เหมือนกับกำลังดึงกระสอบป่านขาด ๆ ใบหนึ่ง
เธอชี้หน้าฉัน แล้วด่ากราดด้วยเสียงที่ดังจนคนทั้งหมู่บ้านได้ยินว่า แกมันนังเด็กแพศยา โตขึ้นก็ควรออกไปขายตัวซะ จะได้หาเงินให้พ่อแม่ได้บ้าง เลี้ยงแกมามีแต่ขาดทุนจริง ๆ!
ฉันไม่ได้ร้องไห้ และยังคงรักษารอยยิ้มเอาไว้ตลอด
พี่ชายบอกฉันว่า ขอเพียงรักษารอยยิ้มไว้ ความเจ็บปวดทั้งมวลจะหายไป
แม่ยังคงทุบตีฉันต่อไป จนกระทั่งเลือดกำเดาฉันไหลทะลัก เธอบอกว่าเธอเกลียดเวลาที่ฉันยิ้มที่สุด เหมือนกับนังจิ้งจอกตัวน้อยไม่มีผิด
……
พ่อกลับมาแล้ว เขาจะทำเนื้อแกะให้พวกเรากินอีกแล้ว