บทที่ 127 ในที่สุดพ่อก็เข้าใจแล้ว

“ปา…ปา…ปา…”

โจวโจวกางแขนเล็ก ๆ ทั้งสองข้างออก แล้วส่งเสียงเรียกไปทางหนังสือพิมพ์ในมือของฟู่เจิ้นถิงติดกันอีกหลายครั้ง

เสียงนุ่มนิ่มของเจ้าตัวน้อยยังออกเสียงไม่ชัดนัก ฟังคล้ายกำลังเรียก ‘พ่อ’ แต่ก็คล้ายเพียงส่งเสียงอ้อแอ้เท่านั้น

ดวงตาสีดำเข้มของฟู่เจิ้นถิงชะงักไป เห็นได้ชัดว่าเขาเองก็ตื่นเต้นไม่น้อย

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาได้เป็นพ่อ