บทที่ 97 ข้าวมีพิษหรือ? ยังดีอยู่ทั้งหมด!

เสียงนกร้องจิ๊บ ๆ ดังมาจากภายในโกดังเสบียง

แววตาของฟู่เจิ้นถิงพลันเคร่งขรึม เขาก้าวรองเท้าบูตทหารตรงไปยังหน้าโกดัง ก่อนออกแรงผลักประตูให้เปิดออก

ทันใดนั้น นกตัวที่เพิ่งบินเข้าไปเมื่อครู่ก็บินออกมาอีกครั้ง

มันกระพือปีกบินวนอยู่เหนือศีรษะของทุกคน

ฟู่เจิ้นถิงเงยหน้ามองมันแวบหนึ่ง ก่อนก้าวเข้าไปในโกดัง

“พ่อ!”

ฟู่ไห่เยี่ยนกับฟู่มู่เหย่รีบตามเข้าไป

พ่อลูกทั้งสามเดินลึกเข้าไปด้านใน แล้วพบว่ากลิ่นยาฉุนที่เคยอบอวลอยู่ก่อนหน้านี้หายไปหมดแล้ว