บทที่ 72 แม่แท้ ๆ ลงมือด้วยตัวเอง

“หุบปาก!”

ฉินสือจงตวาดคนรับใช้เสียงกร้าว

“ก็บอกแล้วว่าทุกอย่างเป็นแค่เรื่องบังเอิญ ฉันจะเข้าใจผิดได้ยังไง! แกไม่เห็นหรือว่าคุณหนูน้อยหน้าตาน่ารักเฉลียวฉลาดขนาดไหน จะเป็นตัวกาลกิณีไปได้ยังไง!”

คนรับใช้รีบก้มหน้า ไม่กล้าพูดอะไรอีก

ฉินสือจงมีสีหน้าเดือดดาล แม้ปากจะพูดเช่นนั้น แต่ในใจกลับหวาดหวั่นอย่างหนัก

ความจริงเขาเริ่มไม่มั่นใจมานานแล้ว เพียงแต่ยังหลอกตัวเองและไม่ยอมรับความจริงเท่านั้น

มือที่คีบบุหรี่สั่นเล็กน้อย ขณะที่ปากยังคงพึมพำไม่หยุด

“ฉันจะเข้าใจผิดได้ยังไง…ฉันจะเข้าใจผิดได้ยังไง…ฮึ! ฉันไม่มีทางเข้าใจผิดเด็ดขาด!”

“ต่อจากนี้ห้ามใครพูดเรื่องนี้อีก ถ้าคุณนายรู้เข้า ฉันจะเล่นงานพวกแกให้หนัก!”

“ครับ นายใหญ่!”