บทที่ 65 หกล้มจนแท้งลูก

เมื่อครู่ชุ่ยอวี้ล้มลงไปไม่เบาเลย เธอกุมท้องแล้วนอนอยู่บนพื้นด้วยความเจ็บปวด

“ลูก…ช่วยลูกของฉันด้วย! รีบช่วยลูกของฉันที!”

เมื่อคุณนายเฝิงเห็นเช่นนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นร้อนรน รีบสั่งคนรับใช้ที่อยู่ข้าง ๆ

“ยังไม่รีบพาเธอไปโรงพยาบาลอีก!”

คนรับใช้หลายคนรีบเข้าไปเตรียมประคองชุ่ยอวี้ขึ้นมา

ใครจะคิดว่าชุ่ยอวี้กลับตวาด

“ไปให้พ้น! พวกคุณออกไปให้หมด!”