บทที่ 52 อาหญิง รีบกลับบ้านเถอะนะ

เซี่ยเสี่ยวเฟิ่งประสานมือคำนับฟู่หมิงฉู่

ตอนนี้เขายังไม่ได้ล้างเครื่องสำอาง และยังสวมชุดตัวนางอยู่

เมื่อเงยหน้าขึ้น เขาก็ชี้ไปยังเครื่องประดับที่ห้อยอยู่ตรงอกของฟู่หมิงฉู่

“คุณชายสามฟู่ จี้ไม้จันทน์ที่คุณห้อยอยู่นั่นคืออะไรหรือครับ?”

ฟู่หมิงฉู่ก้มลงมองจี้รูปแม่กุญแจไม้จันทน์ที่ห้อยอยู่ตรงสาบเสื้อ

มันเป็นเครื่องรางขอพรที่แกะสลักจากไม้จันทน์ คนในตระกูลฟู่ทุกคนมีติดตัวคนละชิ้น

เขาจึงตอบ

“เป็นของติดตัวของคนตระกูลฟู่ ทำไมหรือ?”

ดวงตาของเซี่ยเสี่ยวเฟิ่งยังคงจับจ้องจี้ไม้จันทน์ชิ้นนั้น

“มีเฉพาะคนตระกูลฟู่เท่านั้นหรือครับ?”