บทที่ 22 พ่อจะสอนลูกเอง มีแค้นก็ต้องสะสาง

ฟู่เจิ้นถิงมีรูปร่างสูงใหญ่ เพียงยืนอยู่ตรงประตูโรงแรมก็แทบจะบดบังแสงแดดที่ส่องเข้ามา

เงาร่างสูงทอดยาวเข้ามาด้านใน กดดันเสียจนบรรยากาศทั่วทั้งห้องเงียบกริบ

ฉินฉี่เฟิงตื่นตระหนกจนพูดไม่ออก เหงื่อเย็นไหลเต็มหน้าผาก

ฟู่เจิ้นถิงพาทหารที่ติดตามมาด้วยเดินเข้าไปในโรงแรม

พนักงานทั้งหลายรีบกรูกันเข้ามาต้อนรับ บ้างเลื่อนเก้าอี้ บ้างรีบรินน้ำชา

“ท่านแม่ทัพ เชิญนั่งครับ เชิญนั่ง!”

ฟู่เจิ้นถิงนั่งลง สีหน้ายังคงเย็นชา ดวงตาคมกริบจับจ้องฉินฉี่เฟิงไม่วาง

“เมื่อครู่บอกว่าจะลงมือ?”

เขาถามเสียงเย็น

“แกคิดจะลงมือกับใคร?”