เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 144 ของประดับชิ้นเล็กที่เอาแต่พูดพึมพำ (สองตอนในหนึ่งเดียว)
ถ้าเฉินเหยียนเหย่รู้ว่าพี่หวังกำลังคิดอะไรอยู่ล่ะก็ คงต้องหัวเราะลั่นออกมาแน่
อย่ามาทำให้พี่เหย่ของนายต้องขำไปหน่อยเลย เสี่ยวลิ่วบ้านเขาเวลาเจอเรื่องพรรค์นี้ ไม่พูดจาแนวพิสดารหลุดโลกออกมาก็ถือว่าเก่งมากแล้ว ยังจะหวังให้นางช่วยเหลือเกื้อกูลกันอีกเหรอ
แม้แต่ในความฝัน ก็ไม่มีทางฝันเห็นเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นเด็ดขาด
พี่หวังถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น “เช่นนั้นเรื่องนี้นายคิดจะจัดการยังไง”
เฉินเหยียนเหย่หลับตาลงอีกครั้ง “จะจัดการยังไงอะไร คนที่ถูกด่าคือฉันเหรอ คนที่ติดรายการค้นหายอดนิยมคือฉันเหรอ ก็ไม่ใช่ฉันทั้งนั้น ทำไมฉันต้องไปยุ่งด้วย”
พี่หวัง “...”
เขาคิดมาตลอดว่าตัวเองเป็นคนเลือดเย็นไร้น้ำใจและเป็นแวมไพร์หน้าเลือดมาก ทว่าพอเทียบกันแบบนี้ เขากลับรู้สึกขึ้นมาทันทีว่า ตัวเองช่างแสนดีจริง ๆ
ส่วนอีกด้านหนึ่ง เฉินเหยียนหลีที่ถูกแปะป้ายว่า “ไม่แสนดี” นั้น ไม่จำเป็นต้องเปลืองสมองคิด ก็รู้ว่าเรื่องนี้เป็นฝีมือของเหวินเหรินชิงอวี่
แถมยังมีโอกาสสูงมากที่ระบบนั่นจะลงมือด้วย