กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 110 ฉันไม่ได้หัวเราะนะ ไม่ได้หัวเราะเลยจริง ๆ
“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!” เสิ่นเซินสะดุ้งตกใจ “คงไม่ใช่ว่าฉันพูดถูกจริง ๆ หรอกนะ ว่ามันมีโรคติดต่ออะไรน่ะ!”
“เด็กคนนี้คงไม่ใช่ว่ารู้อยู่แล้วว่ามันมีโรคติดต่อ แล้วจงใจอยากให้พวกเราจับ สุดท้ายค่อยมาโทษพวกเราหรอกนะ!?”
เสิ่นเซินเริ่มคิดทฤษฎีสมคบคิดสารพัดไปแล้ว
“ไม่ใช่ นกตัวนี้แค่มี……”
“นกตัวนี้กระเพาะพักอาหารไม่ย่อย!”
เฉินเหยียนหลียังพูดไม่ทันจบ เหวินเหรินชิงอวี่ก็รีบชิงตัดบททันที
[เชี่ยเอ๊ย! เกือบจะโดนตัวร้ายตัวเบ้อเริ่มคนนี้แย่งซีนเด่นของฉันไปแล้ว!]
เฉินเหยียนหลี : “?”
ระบบดูเหมือนจะลอบถอนหายใจเช่นกัน [ยังดีที่เจ้าภาพรีบขัดจังหวะเธอทัน]