เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 24 ไม่รู้สิ จู่ ๆ จิตสำนึกมันก็สั่งให้ยอมทำตามไปเอง
บ่ายวันนี้ไม่มีเรียน เฉินเหยียนหลีตั้งใจจะกลับบ้านไปนอนหลับให้สบายอารมณ์สักตื่น
ขณะที่กำลังเก็บของอยู่นั้น จู่ ๆ เฉินเหยียนเหย่ก็ร้องตะโกนขึ้นมาเสียงดังลั่น
“เฉินเหยียนหลี! หยางจื่ออวี๋หายตัวไปแล้ว!”
เฉินเหยียนเหย่ยื่นข้อความในโทรศัพท์มือถือที่เพิ่งได้รับให้เฉินเหยียนหลีดู “พ่อพาหยางจื่ออวี๋ออกไปข้างนอก แต่พอแวะไปซื้อไอศกรีมแปบเดียว หยางจื่ออวี๋ก็ไม่ได้อยู่ที่เดิมแล้ว พ่อตามหามาครึ่งชั่วโมงกว่าแล้วยังไม่เจอเลย!”
ย้อนกลับไปหนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้
หลังจากสองพี่น้องเฉินเหยียนหลีและเฉินเหยียนเหย่ออกไปเรียนแล้ว เฉินเจี้ยนหัวก็พาหยางจื่ออวี๋ออกจากบ้านเพื่อไปหาเหล่า “หุ้นส่วนทางธุรกิจ” ของตน
เพราะอย่างไรหยางจื่ออวี๋ก็ยังเด็ก การทิ้งเขาไว้ที่บ้านคนเดียวมันไม่ปลอดภัย