เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 19 สมองของข้าไม่ได้ถูกกิน
ในช่วงเวลานี้และสถานที่แบบนี้ สิ่งที่สามารถส่องแสงวาบอยู่บนต้นไม้ได้ นอกจากจะเป็นแฟลชของกล้องถ่ายรูปแล้ว ยังจะเป็นอะไรกันได้อีก
“ข้าไม่โกหกคนหรอก”
“……” รู้สึกอยู่ตลอดว่าประโยคนี้มีจุดให้ตบมุกเพียบ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มตบมุกจากตรงไหนดี
ระหว่างที่กำลังครุ่นคิด เฉินเหยียนเหย่ก็รู้สึกเย็นวาบไปทั้งร่างอย่างกะทันหัน หันหัวไปมองก็เห็นรูม่านตาของเฉินเหยียนหลีที่ลึกล้ำราวกับหลุมดำ
เขาเผลอกลืนน้ำลายลงคอไปหนึ่งอึก “ปะ เป็นอะไรกันไป?”
“ในห้องเกมมีกล้องวงจรปิดที่อยู่ในสถานะเปิดทำงานอยู่” หยุดไปชั่วครู่ แล้วเสริมขึ้นมาอีกหนึ่งประโยคว่า “แต่ถ่ายไม่ถึงระเบียง”
“อ๊ะ? เช่นนั้นแล้วมันจะทำไม…” เฉินเหยียนเหย่ยังพูดไม่ทันจบก็พลันได้สติขึ้นมา ใบหน้าซีดสีขาวด้วยความละอายใจ “ทะ เธอรู้ว่าข้าคิดจะทำอะไรกัน?”