กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 277 ชีวิตที่มีความสุข
วันที่โจวฮุ่ยฉินมาถึงกองถ่าย สวี่จินอันกำลังถ่ายฉากที่แม่ลูกนั่งกินข้าวด้วยกัน
โต๊ะในเฟรมมีขนาดไม่ใหญ่ บนนั้นมีบะหมี่สองชามกับแตงกวาหั่นที่หนาบางไม่เท่ากันหนึ่งจาน ช่างบูรณะภาพที่เธอรับบทก้มหน้าดูโทรศัพท์มือถือ ส่วนแม่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม บอกว่าหน้าต่างที่บ้านควรซ่อมได้แล้ว พูดซ้ำไปสองรอบ เธอถึงได้ขานรับ
“รอฉันกลับไปดูก่อน”
“รอเธอกลับไป ก็ไม่รู้ว่าจะเป็นเมื่อไรอีก”
เธอวางโทรศัพท์มือถือลง ระหว่างคิ้วปรากฏแววรำคาญขึ้นมาเล็กน้อย แต่เมื่อเงยหน้าขึ้นกลับเห็นแม่กำลังคีบไข่ในชามบะหมี่มาให้ คำพูดที่เตรียมไว้หยุดชะงัก เธอยกตะเกียบขึ้นขวางไว้ ก่อนจะคีบไข่ทั้งฟองในชามของตัวเองกลับไป
“แม่กินเองเถอะ ฉันมีอยู่แล้ว”
นอกจากผู้กำกับเส้าแล้ว ผู้กำกับของเรื่องนี้ไม่ค่อยชอบพูดแทรกเวลานักแสดงกำลังพูดกัน เขารอจนถ่ายทั้งฉากจบเสียก่อน ถึงได้ลุกจากหลังจอมอนิเตอร์มาคุยกับเธอเรื่องแววตาในช่วงสุดท้าย