เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เรือนบุปผา
ตอนที่ 214 ใกล้เข้ามาอีกหน่อย
ขณะที่เดินทางมาถึงอิสตันบูล ท้องฟ้าก็มืดลงแล้ว
สวี่จินอันหลับ ๆ ตื่น ๆ อยู่หลายครั้งบนเครื่องบิน พอเดินออกจากอาคารผู้โดยสารและถูกลมหนาวปะทะใบหน้า เธอถึงรู้สึกว่าสมองปลอดโปร่งขึ้นเล็กน้อย รถที่มารับจอดอยู่ด้านนอก เจ้าหน้าที่ช่วยจัดเก็บสัมภาระ ทั้งแปดคนทยอยขึ้นรถ ช่วงแรกยังพอคุยกันได้สองสามคำ แต่หลังจากรถออกจากสนามบิน เสียงพูดคุยก็ค่อย ๆ เบาลง
หลินถังพิงพนักเก้าอี้หลับไป โจวอวี่ชวนดึงผ้าพันคอที่คลายออกของเธอขึ้นเล็กน้อย เจี่ยงสือเยวี่ยเพิ่งพูดจบว่าตัวเองนอนไม่ค่อยหลับบนเครื่องบิน วินาทีต่อมาก็หลับตาลง
จี้ฟ่างมองออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนถอนหายใจเบา ๆ “เวลานี้ที่จีนคงถึงเวลานอนแล้ว”
เหวินซียังไม่ลืมตา “นายก็ทำได้นี่”
เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง รู้สึกว่ามีเหตุผล จึงกดปีกหมวกลงแล้วเงียบไป