ตอนที่ 146 ไม่ต้องพิสูจน์

ตอนที่ 146 ไม่ต้องพิสูจน์

ตอนซ้อมจบลง ท้องฟ้าด้านนอกก็มืดแล้ว

สวี่จินอันกอดบทภาพยนตร์เดินออกมาจากสตูดิโอ ความคิดยังค้างอยู่ที่ฉากช่วงบ่าย ประโยค “เล่นเก่งเกินไป” ของเฉินอิ้งชิวเหมือนไปติดอยู่บนเส้นประสาทเส้นหนึ่ง ทั้งที่เข้าใจแล้วและหาปัญหาเจอแล้ว แต่ยิ่งคิดย้อนกลับไปก็ยิ่งรู้สึกว่ายังมีบางอย่างที่ควรค่ากับการค่อย ๆ ขบคิด

ลิฟต์ลงมาถึงชั้นหนึ่ง

ประตูเพิ่งเปิดออก เธอก็เห็นคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าต่างของห้องโถง

เฮ่อหรานวันนี้เห็นชัดว่าเพิ่งเลิกงานเช่นกัน เสื้อโค้ทตัวยาวสีดำไม่ได้ติดกระดุมจนหมด ข้างในเป็นเสื้อไหมพรมสีเทาเข้มเรียบ ๆ เขาก้มหน้ากดตอบข้อความ ได้ยินเสียงลิฟต์ถึงเงยหน้าขึ้น

สายตาตกลงมาที่เธออย่างแม่นยำ

“เลิกแล้วเหรอ”