ตอนที่ 75 ขอยืมโชคหน่อย

ตอนที่ 75 ขอยืมโชคหน่อย

“เห็นคุณแล้ว จู่ ๆ ก็รู้สึกน้อยใจขึ้นมาเฉย ๆ”

พอพูดออกไป ในห้องรับแขกก็เงียบไปนาน ไม่มีใครเอ่ยเสียงอีก

แสงยามบ่ายถอยร่นไปถึงขอบผ้าม่านแล้ว ไม่สาดเต็มพื้นอย่างสว่างไสวเหมือนก่อนหน้านี้ เหลือเพียงเงาสีเทาอ่อนนุ่มทอดอยู่ตรงปลายเท้าของสองคน สวี่จินอันก้มหน้า ปลายนิ้วยังคงจับชายแขนเสื้อของเฮ่อหรานไว้ ผ่านเนื้อผ้าถักก็สัมผัสถึงลายเส้นละเอียดของเนื้อผ้าได้ชัดเจน

เฮ่อหรานยืนอยู่ตรงหน้าเธอ

เขาไม่ได้ดูทำอะไรไม่ถูกเพราะอารมณ์ที่เกิดขึ้นโดยไม่มีสัญญาณเตือนของเธอ และไม่ได้รีบบอกเธอว่าคำพูดพวกนั้นไม่ควรค่าแก่การใส่ใจเลยสักนิด