กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 47 โอกาส
“ให้แข่งแย่งหุ่นรบกับนักศึกษาปีสองเนี่ยนะ?”
ในห้องเรียน ชายหนุ่มวัยสิบแปดสิบเก้าปีคนหนึ่งอดลุกขึ้นยืนประท้วงไม่ได้ “อาจารย์ แบบนี้มันไม่ยุติธรรมเกินไปหน่อยเหรอครับ!”
“หลักสูตรของปีสองนำหน้าพวกเราไปตั้งเยอะ ทั้งพลังปราณธาตุ ทักษะยุทธ์ และวิชาลี้ลับ มีอย่างไหนบ้างที่พวกเขาไม่เหนือกว่าพวกเรา แล้วพวกเราจะเอาอะไรไปแข่งกับเขาล่ะครับ?”
บนแก้มซีกขวาของชายหนุ่มคนนี้มีรอยแผลเป็นยาวราว 10 เซนติเมตร ทำให้รูปลักษณ์ของเขาดูดุดันอยู่ไม่น้อย
หลัวเหยียนใช้ชีวิตในชั้นเรียนแบบตัวคนเดียว นาน ๆ ทีถึงจะคุยกับเจิงซานและหลี่โป๋หางสักไม่กี่คำ
แทบไม่ได้สุงสิงกับเพื่อนร่วมชั้นคนอื่นเลย
เพียงแต่ตลอดสองเดือนกว่าที่ผ่านมา เขาก็จำชื่อของเพื่อนร่วมชั้นได้เกือบหมดแล้ว