กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 278 ไม่ละอายต่อใจตัวเอง
“ยังไงพวกเราก็เลี้ยงลูกจนเติบโต ตอนนี้พวกเขามีครอบครัวมีงานการกันแล้ว เส้นทางต่อจากนี้จะเดินยังไงก็ต้องพึ่งตัวเอง”
“พวกเราสองคนแก่แล้ว ไม่ต้องเข้าไปยุ่งมากนักหรอกค่ะ แน่นอนว่าถ้าพวกเขาเจอปัญหา เราก็ช่วยให้คำแนะนำได้บ้าง แต่ถ้าเข้าไปก้าวก่ายมากเกินไป พวกเขาอาจรำคาญเอาได้”
“ไม่แน่อาจคิดว่าพวกเราคนแก่ทั้งจู้จี้ทั้งพูดมากอีกต่างหาก”
“เพราะฉะนั้นอีกไม่กี่เดือนก็แบ่งทรัพย์สินให้พวกเขาแยกครอบครัวกันเถอะค่ะ จะได้ไม่ต้องรอจนเวลาผ่านไปนานแล้วลูกสะใภ้ทั้งสองเกิดมีความคิดไม่ดีขึ้นมา”
“พอแยกบ้านกันแล้ว ต่างคนต่างใช้ชีวิตกับครอบครัวเล็ก ๆ ของตัวเอง ก็จะไม่เกิดความขัดแย้งกัน”