บทที่ 237 พูดอะไรอย่างนั้นล่ะ ไม่ต้องเกรงใจกันหรอก

บทที่ 237 พูดอะไรอย่างนั้นล่ะ ไม่ต้องเกรงใจกันหรอก

เด็กทั้งสองคนถือลูกอมกลับเข้าไปในห้อง ไม่รบกวนผู้ใหญ่ที่กำลังพูดคุยกัน

เจียงมู่เหยียนยกน้ำผสมน้ำตาลทรายแดงมาสองแก้วแล้วพูดว่า “พี่สะใภ้ สหายเสี่ยวถัง ที่บ้านฉันก็ไม่มีอะไรดี ๆ ไว้ต้อนรับเหมือนกัน มีแค่น้ำผสมน้ำตาลทรายแดงให้ดื่ม หวังว่าพวกเธอจะไม่รังเกียจนะ”

ถังซือเหยียนตอบว่า “พี่สะใภ้ พูดอะไรอย่างนั้นคะ ไม่ต้องเกรงใจกันขนาดนี้หรอก ความจริงที่ฉันมาวันนี้ก็เพราะอยากขอให้พี่ช่วยอะไรหน่อยค่ะ”

“ฉันกับจิ่นเหนียนเพิ่งแต่งงานกันใช่ไหมล่ะคะ ฉันก็เลยอยากขอให้พี่สะใภ้กับพี่สะใภ้หลี่ไปช่วยทำอาหารเย็นวันพรุ่งนี้หน่อย”