บทที่ 197 ไม่พูดก็ไม่มีใครคิดว่าเป็นใบ้หรอก

บทที่ 197 ไม่พูดก็ไม่มีใครคิดว่าเป็นใบ้หรอก

เซี่ยจิ่นเหนียนกับถังซือเหยียนมาถึงลานตากข้าวของที่ทำการกองการผลิต ก็เห็นผู้คนจำนวนมากรออยู่ที่นั่นแล้ว

ทุกคนต่างต้องอาศัยธัญพืชส่วนแบ่งเหล่านี้เลี้ยงดูคนทั้งครอบครัว เพราะฉะนั้นเมื่อถึงวันแจกธัญพืช แต่ละคนจึงกระตือรือร้นกันเป็นพิเศษ

หัวหน้ากองการผลิตถือโทรโข่งยืนอยู่บนเวทีแล้วพูดว่า “วันนี้เป็นวันแจกธัญพืช ทุกคนมากันครบแล้วใช่ไหม”

ยายแก่หยางพูดว่า “หัวหน้ากองการผลิต พวกเรามารอกันตั้งนานแล้ว คุณก็รีบแจกธัญพืชเสียทีเถอะ อย่ามัวยืนพูดไร้สาระอยู่ข้างบนนั่นเลย”

“ยายแก่หยาง ทำไมทุกครั้งต้องทำเหมือนตัวเองเก่งกาจนักด้วย ไม่พูดก็ไม่มีใครคิดว่าเป็นใบ้หรอก”