กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย อ่านไปแปลไป
บทที่ 130 ฉันจะไปรู้ได้ยังไง?
ทั้งสองออกจากมิติในพริบตา จากนั้นเซี่ยจิ่นเหนียนก็เดินออกจากห้องของถังซือเหยียน กลับไปยังห้องข้าง ๆ
เมื่อเขาเปิดประตูเข้าไป ก็เห็นทั้งสามคนนั่งอยู่บนที่นอนที่ปูไว้กับพื้น กำลังจ้องมองเขาตาไม่กะพริบ
สายตาของเซี่ยจิ่นเหนียนเปลี่ยนเป็นอ่านไม่ออกเล็กน้อย
“พวกนายสามคนมองฉันแบบนั้นทำไม ทำไมยังไม่นอนอีก”
ทั้งสามพูดขึ้นพร้อมกัน
“ลูกพี่ ทำใจออกมาจากอ้อมกอดอันแสนอบอุ่นของพี่สะใภ้ได้ยังไงครับ ทำไมไม่นอนห้องข้าง ๆ ไปเลยล่ะ ถึงยังไงพวกเราก็ไม่ได้ยินเสียงอะไรอยู่แล้ว ลูกพี่จะกลัวอะไร”