บทที่ 113 ความรู้สึกเห็นอกเห็นใจ

บทที่ 113 ความรู้สึกเห็นอกเห็นใจ

ถังซือเหยียนนึกถึงสิ่งที่ตัวเองเคยประสบมาก่อน ซึ่งไม่ต่างจากเด็กหญิงคนนี้เท่าไหร่ คนในครอบครัวนั้นด่าว่าเธอเป็นตัวผลาญเงินทุกวัน

ไม่ยอมให้ข้าวกิน ไม่มีเสื้อผ้าผลัดเปลี่ยน แม้แต่ตอนนอนก็ต้องนอนในห้องเก็บฟืน ผ้าห่มยังขาดเป็นรูไปทั่วทั้งผืน

เธอไม่คิดเลยว่าแม้แต่ในเมืองก็ยังมีคนที่ให้ความสำคัญกับลูกชายมากกว่าลูกสาวแบบนี้ ทำให้เธอรู้สึกสงสารเด็กหญิงขึ้นมาทันที

“หนูน้อย ปีนี้อายุเท่าไหร่แล้ว ชื่ออะไร บ้านอยู่ที่ไหน พาพี่ไปดูอาการแม่ของหนูก่อนดีไหม”

“พี่สาว หนูอายุแปดขวบค่ะ ชื่อซูซินถง อยู่ในบ้านเก่า ๆ หลังหนึ่งในตรอกข้างหน้านี่เอง”