บทที่ 105 อยู่ตัวคนเดียวก็ไม่ง่าย

บทที่ 105 อยู่ตัวคนเดียวก็ไม่ง่าย

ถังซือเหยียนถือตะกร้า ล็อกประตูบ้านเรียบร้อยแล้วเดินไปยังคอกวัว ใช้เวลาเพียงสิบกว่านาทีก็มาถึง เธอยืนอยู่หน้าประตูแล้วเรียกเบา ๆ

“คุณย่าคะ ฉันมาแล้วค่ะ รีบเปิดประตูหน่อย”

ตอนนั้นซูหว่านเฉียวยืนอยู่ใกล้ประตูพอดี พอได้ยินเสียงถังซือเหยียนก็รีบเปิดประตู เมื่อเห็นเธอหิ้วตะกร้าอาหารใบใหญ่มาอีกแล้ว ก็รู้สึกซาบซึ้งใจมาก

“หนูถัง ทำไมเอาอาหารมาให้อีกตั้งมากมายล่ะ มีอะไรกินก็เก็บไว้กินเองเถอะ อย่าเอามาให้พวกเราบ่อยนักเลย”

“หนูอยู่ตัวคนเดียวก็ไม่ง่ายอยู่แล้ว ตอนนี้ลูกชายคนโตของป้ายังไปพักอยู่บ้านหนูอีก ทั้งกินทั้งอยู่ที่บ้านหนู แค่นี้ก็รบกวนหนูมากพอแล้ว”