กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 134 ป่าเถื่อนเกินไปแล้ว
อาชีพหลักของเขาคือการเก็บกู้เรืออับปางโบราณ ส่วนการวิจัยและพัฒนานั้นเป็นเพียงอาชีพเสริม
สิ่งที่หลงเหลืออยู่ในเรืออับปางมากที่สุดก็คือทองคำ ทั้งยังกู้ขึ้นมาจากใต้โคลนตมก้นทะเลอีกด้วย
จะไม่เรียกว่าของฝากจากบ้านเกิดได้อย่างไรกัน!
ป้าหวังเดินหนีไปอย่างอับอาย
ยายแก่ยังขุยโอ้อวดว่าลูกสาวกับลูกเขยให้เงินตั้ง 10,000 อีกด้วย!
ผลคือคนอื่นเขาให้ถึง 100,000 แถมตอนนี้ยังให้แท่งทองคำเป็นของฝากอีก
เทียบกันไม่ได้เลย เทียบกันไม่ได้แม้แต่นิดเดียว
ไม่รีบไปจะอยู่รอให้อับอายขายหน้าต่อหรือไง?
“ฮิฮิ!”