กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 94 พลเมืองสามหาว คิดจักทำร้ายเรา
“เอาละ จากที่ผมพูดไปทั้งหมดนี้ พวกคุณก็น่าจะวิจัยและพัฒนาเลนส์กระจกที่ส่องเห็นสีเคลือบโปร่งใสออกมาได้แล้ว”
“ถึงตอนนั้นจะทำเป็นแว่นตาโดยตรง หรือทำเป็นอุปกรณ์อื่นก็แล้วแต่ สะดวกอันไหนก็ทำอันนั้น ที่เหลือยกให้พวกคุณจัดการ มีอะไรไม่เข้าใจค่อยมาถามผม แต่พยายามหาทางกันเองให้ได้มากที่สุดล่ะ”
“เพราะผมยุ่งมาก เวลาทุกนาทีมีค่าเป็นสิบล้าน ถ้าไม่จำเป็นก็อย่ามาหาผม”
“ถ้าเป็นคำถามง่าย ๆ ต่อให้มาถาม ผมก็ไม่สนใจพวกคุณหรอกนะ”
พูดมาตลอดทั้งเช้าจนคอแห้งผาก ในที่สุดก็พูดจบเสียที
“เลิกงานได้”
เย่เฟิง ตบก้นเตรียมลุกออกไป
“...” หานเฟย
คนเยอะแยะขนาดนี้ มาตบก้นฉันทำไมกัน