กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีสีกากี
ตอนที่ 56 แกมันก็แค่ขยะ
“ขอบคุณนะ!”
มู่ชิงยิ้มออกมา รอยยิ้มนั้นเต็มไปด้วยความขมขื่น
เพิ่งเรียนจบมหาวิทยาลัยได้ไม่นาน ในตอนที่คิดว่าชีวิตอันสดใสกำลังจะเริ่มต้นขึ้น เขากลับพบว่าเป็นมะเร็งกระเพาะอาหาร
ตัวเขาเองเรียนจบด้านการแพทย์มาแท้ ๆ แต่การที่ตัวเองเป็นโรคมะเร็งกลับมีค่าเท่ากับไม่รู้เรื่องเลยสักนิด
พูดออกไปคงน่าขันสิ้นดี
“ไม่เป็นไรครับ พี่มู่ชิง จำผมได้ไหม?”
เย่เฟิงวางน้ำแร่ออกไปข้างหนึ่ง
พูดตามตรง ตลอดชีวิตยี่สิบกว่าปีของเขา มีคนที่จริงใจกับเขาไม่กี่คน และมู่ชิงนับเป็นหนึ่งในนั้น
โดยเฉพาะในสถานการณ์ที่ทั้งสองคนแทบจะไม่ได้เจอกันกี่ครั้งด้วยซ้ำ