เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ฟังเพลิน
⬢⬢⬢
ตอนที่ 222 ความตายของสวี่โหยว
ผู้คนได้ยินเช่นนั้นต่างส่งเสียงประสานรับคำไคว่เหลียงกันถ้วนหน้า
ในใจของพวกเขา การที่สวี่โหยวต้องตายนั้นคุ้มค่ากว่าการที่ชื่อเสียงของตนต้องมัวหมองเป็นไหน ๆ
หลิวเปียวกระหืดกระหอบหายใจอย่างแรง มือสั่นเทาชี้ไปที่ทุกคน “พวก...พวกเจ้า...”
หลิวเปียวตัวสั่นเทาอยู่นานก็ไม่สามารถเอ่ยถ้อยคำใดออกมาได้จนจบประโยค
เวลาผ่านไปนานถึงครึ่งถ้วยชา หลิวเปียวพลันถอนหายใจยาว จิตวิญญาณร่วงโรยในชั่วพริบตา แผ่นหลังที่เคยตั้งตรงบัดนี้โค้งงอลง ประหนึ่งว่าชั่วขณะนั้นเขาดูแก่ลงไปนับสิบปี
เขาโบกมือไปมา น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยขึ้น
“ช่างเถิด! ข้าเหนื่อยแล้ว! พวกเจ้าจะทำอย่างไรก็เชิญตามสบาย!”
เมื่อกล่าวจบ หลิวเปียวก็เดินออกจากกระโจมบัญชาการอย่างเชื่องช้าทว่ามั่นคง ไม่ยอมสนใจผู้ใดอีก