0031

⬢⬢⬢

ตอนที่ 31 เฉินกง, เฉิงอวี้

รุ่งเช้าวันถัดมา

ไป๋โจ้วที่กำลังหลับสนิทรู้สึกคันยิบๆ บนใบหน้า พอลืมตาขึ้นมองดูถึงได้รู้ว่าเป็นเหรินหงชางที่กำลังใช้ปอยผมเส้นหนึ่งปัดผ่านใบหน้าเขาไปมาเบาๆ

เหรินหงชางเห็นไป๋โจ้วตื่นขึ้นมา ก็อายจนหน้าแดงก่ำ รีบลุกขึ้นยืนแล้วหันหลังกลับไป พลางพูดด้วยเสียงแผ่วเบาว่า:

“พี่ไป๋ รีบลุกขึ้นเถิด! เหมาซังรอท่านอยู่ที่นอกห้องมาหนึ่งชั่วยามแล้ว”

พูดจบก็ไม่รอให้ไป๋โจ้วตอบกลับ วิ่งซอยเท้าจ้ำอ้าวออกจากห้องไป

ไป๋โจ้วทำได้เพียงผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยตนเอง พอไม่มีเหรินหงชางคอยปรนนิบัติก็รู้สึกไม่คุ้นเคยอยู่บ้าง

สังคมศักดินาที่ชั่วร้ายเอ๋ย!

หลังจากแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย ก็นั่งเรียกเบาๆ ว่า: “เข้ามาได้!”