0006

⬢⬢⬢

ตอนที่ 6 ลงจากเขา

วันถัดมา

ท้องฟ้าเริ่มสาง

ไป๋โจ้วเก็บสัมภาระเรียบร้อยแล้วเปิดประตูเตรียมตัวจากไป

พบจ้าวอวิ๋นและถงเฟยยืนอยู่ข้างประตูด้วยดวงตาแดงก่ำ

ไป๋โจ้วทอดถอนใจ เขาตื่นขึ้นก่อนเวลาครึ่งชั่วยามก็เพราะไม่อยากให้มีคนมาส่ง ในใจอดรู้สึกสะเทือนใจไม่ได้ ไม่นึกเลยว่าจะยังถูกพบเข้าจนได้

มุมปากของไป๋โจ้วปรากฏรอยยิ้ม

“ตกลงกันไว้แล้วมิใช่หรือว่าไม่ต้องมาส่ง?”

เด็กหนุ่มทั้งสองกล่าวด้วยน้ำเสียงสะอึกสะอื้น