เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 514 ช่างเถอะ ข้าไม่ได้ยิน
ตงเกิงมองดูแขนทั้งสองข้างของตัวเองระเบิดแหลกเป็นท่อนๆ เหมือนกิ่งไม้แห้งคาตา โดยที่ความเจ็บปวดยังไม่ทันส่งไปถึงสมองด้วยซ้ำ
แขนคู่นั้นก็สลายกลายเป็นหมอกเลือดฟุ้งกระจายไปทั่วฟ้าในพริบตา
จากนั้นไม่นาน ตงเกิงที่สูญเสียแขนทั้งสองข้างก็ลอยละลิ่วกระเด็นถอยหลังไปเหมือนว่าวสายป่านขาด
ร่างของเขาเสียดสีกับอากาศจนลุกเป็นเปลวไฟสว่างจ้าดั่งดาวตก คลื่นลมที่ลากยาวตามหลังมายังฉีกกระชากความว่างเปล่าจนเกิดเป็นรอยแยกสุดสะพรึง
ผืนดินเบื้องล่างตามแนวที่เขากำลังร่วงลงมาเริ่มยุบตัวลง ทั้งที่ร่างยังไม่ทันตกถึงพื้น แรงปะทะอันน่ากลัวก็พัดพาเอาดินหินรอบรัศมีหลายหมื่นลี้ปลิวกระจายไปจนหมดสิ้น
“ตูม!!!”
เสียงกัมปนาทสะเทือนฟ้าดินดังสนั่น ร่างของตงเกิงกระแทกจมลึกหายเข้าไปในชั้นดิน
รอยแตกร้าวแผ่ขยายออกจากจุดปะทะอย่างรวดเร็วราวกับใยแมงมุม