กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 460 ระเบิดนั่นแหละคือศิลปะ
เสียงตวาดอันเย็นเยียบของหงหยวนดั่งอัสนีบาตสายแรกยามเปิดฟ้าดิน ทะลวงผ่านทั่วทั้งเอกภพหยวนกู่ในพริบตา
โม่ใหญ่ล้างโลกหยุดชะงักลงกะทันหัน
เวลาราวกับหยุดนิ่งไปในชั่วขณะนี้
แป้นหินสีดำสนิทที่เดิมทีหมุนช้าๆ พลันนิ่งสงบ ลายเต๋าโบราณที่สลักแน่นขนัดบนผิวหน้าต่างสว่างวาบเป็นแสงสีชาดบาดตาขึ้นพร้อมกัน
รอยร้าวหาที่เปรียบมิได้เริ่มลุกลามออกมาจากใจกลางโม่หิน รอยแยกทุกสายพ่นไฟแท้ฮุ่นตุ้นแห่งการทำลายล้างที่พร้อมเผาผลาญทุกสรรพสิ่งออกมา
“แย่แล้ว!” พวกฮ่าวสือทั้งเก้าคนหน้าถอดสี กฎภายในกายแปรเปลี่ยนเป็นแม่น้ำดวงดาวระยิบระยับกว้างใหญ่หลายร้อยล้านปีแสง พุ่งตรงไปยังหงหยวนทันควัน
แต่ว่ามันสายเกินไปแล้ว