ตอนที่ 238 เมื่อกี้ข้าต้องหูฝาดไปแน่

ตอนที่ 238 เมื่อกี้ข้าต้องหูฝาดไปแน่

พอกลุ่มของตี้จวิ้นออกจากเขาโจวมาได้ วันต่อๆ มาก็เร่งเดินทางต่อไปยังลานเต๋าของบรรดาบรรพชนทั้งหลายแบบไม่หยุดพัก

แต่สิ่งที่ทำให้พวกตี้จวิ้นผิดหวังอย่างยิ่งก็คือ แม้จะยอมเหนื่อยยากลำบากกายจนดั้นด้นมาถึงหน้าลานเต๋าของบรรดาบรรพชนได้ แต่ไม่เพียงไม่ได้เจอตัวบรรพชน แม้แต่เงาของเด็กรับใช้ที่คอยต้อนรับแขกอยู่เป็นประจำก็ยังไม่เห็นเลยสักคน

เพียงแต่พวกตี้จวิ้นไม่รู้เลยว่า ตอนนี้บรรดาบรรพชนทั้งหลายน่ะ

นอกจากอินกั่วที่ว่างจนไม่รู้จะทำอะไรอยู่คนเดียวแล้ว คนที่เหลือต่างก็เร่งมือทำงานล่วงเวลา ไม่ก็วุ่นอยู่กับการสั่งสอนลูกศิษย์กันทั้งนั้น

ใครจะว่างไปสนใจเจ้ากันเล่า

อีกอย่าง บนตัวเจ้ายังมีพันธะกรรมหนักหนาสาหัสขนาดนั้น หน้าตาก็มืดมนเหมือนคนดวงตก