ตอนที่ 227 หงหยวน ถ้าเจ้าแพ้ก็อย่ามาโทษข้าแล้วกัน

ตอนที่ 227 หงหยวน ถ้าเจ้าแพ้ก็อย่ามาโทษข้าแล้วกัน

ผ่านไปแบบนั้นร่วมร้อยกว่าปี หงหยวนถึงยอมปล่อยหลัวโหวลงมา

พอมองดูหลัวโหวที่นอนแผ่หมดแรงอยู่บนพื้นเหมือนร่างไร้กระดูก

หงหยวนก็พยักหน้าอย่างพอใจ

“หลัวโหวเอ๋ย คนกันเองทั้งนั้น ปิดประตูคุยเปิดอกกันเลยนะ ต้องยอมรับจริง ๆ ว่าหลายปีมานี้ มีเจ้าที่เป็นถึงบรรพชนมารหลัวโหวนี่แหละที่ฟาดมันมือที่สุด วันหน้าตั้งใจบำเพ็ญเพียรเข้าล่ะ พยายามต่อไปนะ!”

พอได้ยินคำพูดของหงหยวน ร่างของหลัวโหวก็กระตุกขึ้นมาวูบหนึ่ง

ตอนนี้เขาพูดไม่ออกไปชั่วขณะ ไม่รู้จะตอบอะไรดี

จะว่าหงหยวนดูถูกเหยียดหยาม แต่อีกฝ่ายก็บอกว่าฟาดเขาแล้วมันมือที่สุด

จะว่าหงหยวนชม หมอนั่นดันชมว่าเขาโดนฟาดได้ดีเนี่ยนะ

จังหวะนั้นหงหยวนก็ค่อย ๆ บิดขี้เกียจ สีหน้าเริ่มจริงจังขึ้นมาบ้าง “ในเมื่อยืดเส้นยืดสายเสร็จแล้ว เจ้าก็อย่ามัวแต่พูดมาก รีบลุกขึ้นมาได้แล้ว!”