กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 217 ไม่นะ!!! นายท่าน!!!
พริบตานั้นเอง เสวียนกุยที่เดิมทีตัวใหญ่โตมหึมาราวกับภูเขา ก็เริ่มหดเล็กลงอย่างรวดเร็วจนมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
ชั่วพริบตา ร่างยักษ์ของมันก็เล็กลงเรื่อย ๆ เหมือนมีมือที่มองไม่เห็นคู่ใหญ่กำลังบีบนวดมันอยู่
ผ่านไปไม่นาน เด็กชายตัวน้อยหน้าตาวัยราวแปดเก้าขวบก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าอย่างกะทันหัน
ถึงเด็กคนนี้จะมีรูปลักษณ์ภายนอกยังเยาว์วัย แต่ท่าทางกลับไม่เข้ากับอายุเอาเสียเลย
ใบหน้าอันไร้เดียงสานั้นแผ่กลิ่นอายของผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวมาเนิ่นนาน โดยเฉพาะดวงตาลุ่มลึกคู่นั้น ที่ราวกับบ่อน้ำโบราณสองบ่อ อัดแน่นไปด้วยความกรำศึกและประสบการณ์ชีวิตอย่างหาที่สุดมิได้