ตอนที่ 167 ช่างเหมือนตัวข้าในตอนนั้นเหลือเกิน

ตอนที่ 167 ช่างเหมือนตัวข้าในตอนนั้นเหลือเกิน

ชั่วพริบตานั้น ระลอกคลื่นมิติเวลาไร้รูปก็ระเบิดกระจายออกจากระฆังตงหวงเป็นวงๆ ทันที

ไม่ว่าพลังนี้แผ่ไปถึงที่ใด แม้จะเป็นฟ้าดินในยามนี้ที่สัตว์เทพทั้งสี่ประจำทิศจนมั่นคงถึงขีดสุดแล้วก็ตาม

ม่านพลังมิติก็ยังอดส่งเสียงกรีดร้องครวญครางอย่างรับไม่ไหวไม่ได้

เสียงดังกังวานก้องปานระฆังใบยักษ์นั้น ยิ่งคล้ายจะฉุดดึงฟ้าดินผืนนี้ให้จมดิ่งลงสู่กระแสน้ำวนโกลาหลอันไร้ที่สิ้นสุด

ชั่วขณะนั้น ฟ้าดินพลันไร้สีสัน หยินหยางกลับตาลปัตร

สรรพชีวิตทั่วทั้งสวรรค์สามสิบหกชั้นต่างสัมผัสได้ถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวนี้ ต่างพากันหน้าถอดสี แหงนหน้ามองขึ้นไปยังใจกลางสวรรค์สามสิบหกชั้น

ส่วนมนุษย์หัววัวที่โดนพลังเข้าใส่ตรงหน้าเป็นคนแรกนั้น