เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 67 เฮ้ย เจ้าทายซิว่าเป็นยังไง?
ทั้งสองคนคำนับให้หงหยวนก่อน แล้วจึงหันไปคำนับให้เหล่าบรรพชนอีกรอบ
“ฝูเสี่ยว (ผิงเผิง) คารวะเหล่าบรรพชนขอรับ”
ตอนฝูเสี่ยวเจอเหล่าบรรพชนก็ยังดูปกติดีอยู่ แต่ผิงเผิงพอเจอผู้ยิ่งใหญ่มากมายขนาดนี้ ขามันก็อดสั่นพั่บๆ ไม่ได้
แม้ในใจมันจะคอยปลอบตัวเองอยู่ตลอดว่า ตอนนี้ตัวเองเป็นเทพารักษ์เฝ้าเขาของเขาหงหยวนแล้ว ต้องเอาถ่านหน่อยสิ แต่ขามันก็ยังสั่นไม่ยอมหยุดอยู่ดี
แต่ยังดีที่สายตาของทุกคนไม่ได้มองมาที่ตัวมัน
หากแต่เอาแต่จ้องมองฝูเสี่ยวที่ยืนอยู่ข้างๆ ตลอด
ทุกคนมองดูฝูเสี่ยวแล้วก็อดถอนหายใจออกมาไม่ได้
“หากตอนนั้นสหายเต๋าสือเฉินยอมวางหน้าตาลงสักนิด มันจะดีขนาดไหนกันนะ”
“ถ้าตอนนั้นสหายเต๋าสือเฉินไม่ระเบิดตนเอง ก็คงเหลือประกายแสงวิญญาณอันเป็นนิรันดร์ไว้สักสายหนึ่งได้กระมัง”