เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 84 เจ้าของร้านของเราคือตำนาน
หวังเสี่ยวเลี่ยงจ้องมองยอดเงินคงเหลือในโทรศัพท์มือถือ แต่เขากลับรู้สึกว่ามันไม่ค่อยสมจริงเท่าไรนัก
เงินก้อนนี้ได้มาเร็วเกินไป และง่ายเกินไป
เขาเงยหน้าขึ้นมองหลัวปี้เซิ่งที่กำลังยุ่งอยู่ในเคาน์เตอร์คิดเงิน แล้วเอ่ยปากถาม “ปี้เซิ่ง นายเลิกงานกี่โมง? ฉันจะเลี้ยงมื้อเช้านายเอง”
หลัวปี้เซิ่งตอบโดยไม่เงยหน้า “อีกแป๊บเดียวครับพี่เลี่ยง รอผมตรวจบัญชีกับสมุหบัญชีเสร็จก่อน”
กระดิ่งลมที่หน้าประตูร้านอินเทอร์เน็ตส่งเสียงกริ๊งกร๊าง มีผู้หญิงวัยกลางคนอายุประมาณสี่สิบปีเดินเข้ามา เธอสวมชุดทำงานที่ดูเหมาะสม ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มอบอุ่น ดูเป็นคนที่มีความเป็นกันเองสูงมาก
“เสี่ยวหลัว อรุณสวัสดิ์จ้ะ” หญิงคนนั้นทักทายหลัวปี้เซิ่งอย่างร่าเริง
“พี่เจวียน อรุณสวัสดิ์ครับ!” หลัวปี้เซิ่งยิ้มตอบกลับไปเช่นกัน