กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 66 ผมมีหุ้น
พอหวังเสี่ยวเลี่ยงพูดจบ “แปะ แปะ แปะ”
เสียงปรบมือที่ใสกังวานดังขึ้น
มีคนหนึ่งถึงกับปรบมือ
แล้วยังตะโกนว่า “ยอดเยี่ยม”
เสียงปรบมือจากที่บางเบากลายเป็นกระตือรือร้น สุดท้ายทุกคนก็ปรบมือตาม แม้แต่พนักงานร้านไม่กี่คนนั้นก็ปรบมืออย่างออกแรง
ดูเหมือนความสนใจของทุกคนไม่ได้อยู่ที่การช้อปปิ้ง แต่อยู่ที่หวังเสี่ยวเลี่ยงทั้งหมด
หวังเสี่ยวเลี่ยงมองไปยังคนที่ปรบมือคนแรก
ดูแล้วอย่างมากก็เพิ่งอายุสามสิบต้น ๆ
แต่ความรู้สึกกลับไม่เป็นเช่นนั้น