กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 49 ของขวัญของหลิวซินอวี่
“เสี่ยวเลี่ยง”
สองคำนี้เปรียบดั่งก้อนหินที่ถูกขว้างลงกลางใจทะเลสาบ
เขาสามารถรับรู้ได้กระทั่งกระแสเลือดของตนเองที่ไหลเวียนเร็วขึ้น
เว่ยจื่อจินไม่ได้ปล่อยเวลาให้เขาคิดฟุ้งซ่านมากนัก
“ฉันไม่อยากปล่อยให้ตัวเองต้องเสียใจภายหลัง”
“หวังเสี่ยวเลี่ยง ฉันชอบนาย ชอบนายมาสี่ปีแล้ว”
ประโยคสุดท้าย เธอแทบจะเค้นเรี่ยวแรงทั้งหมดทั่วร่างออกมาพูด
“ฉันคิดตกแล้ว ฉันอยากอยู่ด้วยกันกับนาย”
โลกทั้งใบคล้ายถูกกดปุ่มปิดเสียงลงในชั่วพริบตานี้