กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 26 จื่อจินเป็นชื่อที่นายเรียกได้หรือ?
หวังเสี่ยวเลี่ยงตกตะลึงไปเลย
เขาคิดถึงคำตอบไว้หลายรูปแบบเหลือเกิน อาจจะลังเล อาจจะปฏิเสธ หรืออาจจะต้องใช้เวลาคิด
แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าเว่ยจื่อจินจะใช้วิธีนี้ เร็วขนาดนี้ ตรงขนาดนี้ ตบภาพฝันที่เขาเพิ่งวาดไว้กลับเข้าหน้าตัวเองอย่างแรง
เป็นผู้ถูกสัมภาษณ์คนแรกของเธออย่างนั้นหรือ?
นี่มันช่าง…สมเหตุสมผล แต่ก็เหนือความคาดหมายเหลือเกิน
เขามองมือที่เธอยื่นออกมา ขาว เรียวยาว ภายใต้แสงนุ่มนวลของคาเฟ่ ดูอ่อนโยนแต่แฝงพละกำลังไว้อย่างชัดเจน
หวังเสี่ยวเลี่ยงยื่นมือออกไปโดยไม่รู้ตัว แล้วจับมือกับเธอ
มือของเธอเย็นอยู่บ้าง แต่จับไว้แน่นมาก
“ได้”