เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 12 หมาป่ากัดกันเอง ตบกันนัว
หลินชิงซานหน้าบึ้งตึงทันที ส่วนหลินเซี่ยรีบกระโดดเข้าไปขวางบทสนทนาไว้ “ได้ยินมาว่าเมื่อวานซืนพวกแกสองตัวยังกัดกันหมาไม่รับประทาน วันนี้ดันจดทะเบียนสมรสกันซะแล้ว หน้าด้านใจใหญ่จริงนะ!”
หลินน่าน่าหาได้ใส่ใจไม่ แถมยังทำหน้าทำตาเชิดใส่ด้วยความลำพองใจ “วาสนาของบางคนฟ้าลิขิตไว้แล้ว ต่อให้จะเป็นชาติก่อนหรือชาติหน้า คนที่ควรคู่กันก็ยังได้อยู่ด้วยกันอยู่ดี หลินเซี่ย เธออ่านหนังสือน้อย สมองก็ไม่ค่อยฉลาด เรื่องบางเรื่องเธอไม่มีทางเข้าใจหรอก”
หึๆ หวังว่าเธอจะมั่นหน้ามั่นใจได้แบบนี้ไปตลอดนะ!
หลินเซี่ยขี้เกียจจะต่อความยาวสาวความยืดกับอีกฝ่าย จึงเอ่ยปากแซะด้วยความรังเกียจ “หลินน่าน่า ดูความงกของเธอนี่สิ ไปจดทะเบียนสมรสทั้งทีไม่รู้จักรแจกลูกอมมงคลสักเม็ด หรือไม่มีปัญญาแม้แต่จะซื้อกันแนี่ย”
“จะเป็นไปได้ยังไง เลี้ยงฉลองต้องมีลูกอมมงคลอยู่แล้ว!” นี่คือความเสียใจฝังใจจากชาติก่อนของเธอเชียวนา